Տղես արդեն 25 տարեկանա ես էլ 50 եմ , լավից վատից ապրել եմ ու միշտ խնդրել եմ , որ տղես լավ աղջիկ տուն բերի , որ մեզ լավ նոր ընտանիքի անդամ ավելանա, ու մտռածել եմ որ տղես խելովա ու սաղ առանց իմ ասելու ու բացատրելու կանի:

Էն էլ ուր էր տջենց բախտ ինձ: Ոնց ապրել եմ անբախտ տենց էլ մինչև վերջ կգնա:Իմ թայ մեկի հետա կապմնվել տղես ու բերեա տուն , ասւոմա դե էլ ինչ հարսանիք մեր հետ կապրի ինքը մինչը գնանք զագս:

Ասում եմ տղա ջան գժվել ես ին ես խոսում:Ինքն էլ թե բա սիրումա էդ կնոջը ու էլի տենց զիբիլ բաներ:Էդ դուրս ընգածնե բան չի անում ինչ ասում եմ լեզվակռվիա վերածում, ճդիմացա էն օրը ասի կամ ես կամ ինքը տղա ջան որոշի:Ոնց հասկացա ուզում են հիմա գնան վարձով ապրեն: