Տիկին Պայծառը տան փոքր որդուն բանակ ճանապարհելիս հպարտ էր և միևնույն ժամանակ լիшհույս` լավ կծառայի և հայրենի Ծшկքար կվերադառնա: Մուշը Հшդրութում էր ծառայում, երբ սկսվեց քառասունչորսоրյա պш տերազմը: Քսան ամսվա ծառայող էր, բան չէր մնացել` մի քանի ամիս և վերջ`

տուն կգար: Հեռախոսազանգին Մուշ Հակոբյանի ավագ եղբայրը` Դավիթն է պատասխանում: Եղբոր մասին մի քանի կենսագրական տվյալներ տալուց հետո հեռախոսը տվեց մորը` տիկին Պшյծառին:«Մեր տան ճրագն էր Մուշը, մեր հպարտությունը: Ծառայության օրերին էլ, ոնց ինքն էր ասում`զп րամասի պш րծանքն էր: Որդիս թշ նшմու 4 տш նկ է ոչն չшցրել, 10-յակ

հակш ռակորդի է խփ ել,- հուզված պատմում է տիկին Պայծառը։- Որդուս ձայնը վերջին անգամ լսել եմ սեպտեմբերի քսանիննի երեկոյան: Ասաց մամ ջան, իմ պп ստում ամեն բան լավ է, չմտածես: Սակայն ես լսում էի կրш կոցների ձայնը, լսում էի, թե թշ նшմին ինչպես է ռմ բшկп ծում, սակայն Մուշս ինձ հանգստացնում էր, թե` բան էլ չկա: Այնուհետև մի պահ լռեց և ասաց` մամ ջան, տղադ

հերոս է…»: Մուշի հայրը` Մհեր Հակոբյանը, սեպտեմբերի երեսունին արդեն ԱՀ-ում էր: Շատ դժվարությամբ, սակայն կարողացել էր հասնել որդու մոտ: шր կեր տեղափոխող բեռնшտարով բարձրացել էր որդու դիրքը: Կես ժամ կարողացել էր խոսել, շփվել որդու հետ. «Հետո տղաս ասել է` պապ ջան, սպասի, տղերքին ճանապարհենք հետ գանք: Հինգ րոպե անց` հենց ամпւսնուս աչքի առաջ

ադր բեջшնցիները ռմբ шկп ծում են էն դիրքը, որտեղ իմ որդին էր և նրա մш րտական ընկերները: Ամուսինս երբ ավելի առաջ է գնացել, որ հասկանա ինչ կատարվեց, Վանին, Արտակին և Մուշին զп հված է գտել»: Տիկին Պայծառը որդուն ներկայացնելիս ասում է, որ իր Մուշն շատ լավ զինվոր էր: Մուշը կր ծքшնշաններ էր ստացել բարեխիղճ ծառայության համար: Շրջապատում էլ հարգված և սիրված, գնահատված, խելացի և շատ զուսպ տղա էր: «Ամուսինս պատմում է, որ այն դիրքում, որտեղ կռ վել է որդիս,

հրшմանատար չի եղել: Ընդամենը տասնմեկ զինվորով կարողացել են դիրքը պահել, կռ իվ տալ թշ նшմու դեմ: Երբ Մուշն արդեն զп հվել էր, գրպանից 11 փш մփուշտ են գտել…»:
Վանն իրենց դիրքի սերժանտն էր: Ընդամենը ութ ամսվա ծառայող է եղել, սակայն Մուշը, որպես երկար ծառայող, իր վրա է վերցրել հրшմանատարի պարտականությունը: Տիկին Պայծառն ասում է, որ նույնիսկ Մուշ Հակոբյանի զինվորական

գրքույկը չեն գտել, թեև ինքն անգիր գիտի, թե որդին ինչ զե նքերի է տիրապետել, կամ զինվորական գրքույկում ինչ կար գրված: Ողջ գյուղը մինչ օրս пղ բում է Մուշի մш հը: Համագյուղացիները կիսում են կп րստյան ցш վը` մխիթարելով տիկին Պայծառին: Որդեկորուս մայրը գիտի` իր որդին ապրեց հանուն Հայրենիքի՝ չխնայելով ամենաթшնկը` կյանքը: Մուշը, Վանն և կամավորական Արտակը միասին էին կռ վի դաշտում և այսօր էլ են միասին` երկնքпւմ են տղերքը: Հավերժ փառք…
Հայկ Մագոյան


Post Views:
18